Doel:

Het doel van mijn reis, mijn fietstocht in Israel, is om zo veel mogelijk aandacht te genereren voor de immer onveranderde Palestijns - Israëlische situatie.
Door middel van zoveel mogelijk media-aandacht, wil ik mensen wijzen op mijn verhaal.
Het is mijn bedoeling mensen op deze manier te wijzen op de situatie, en mijn website, waar ze dan een reactie achter kunnen laten.
Mijn doel is al deze reacties te verzamelen en aan te bieden na afloop van mijn tocht aan Israel en aan de Palestijnen, om hen te vragen serieus werk te maken van een oplossing.

 

Visie

Het verleden van Israel is gecompliceerd.
Het heeft een eeuwenlang verleden van oorlogen achter de rug. Mijns inziens moeten we kijken naar het moderne verleden, dus vanaf de tweede wereld oorlog.
Er is toen een fout gemaakt door het grondgebied aan twee partijen te beloven. Dit is niet goed geweest, maar niet terug te draaien. Feit is dat 60 jaar later er nog steeds gestreden wordt om het grondgebied. Elkaar bestrijden op en om het grondgebied blijkt geen zin te hebben; als we daar geen eind aan weten te maken, wordt er over 2000 jaar nog steeds ruzie gemaakt om hetzelfde gebied.
Voor alle partijen is het duidelijk om de grenzen te respecteren zoals vastgesteld door de VN in 1967.

De grondgebieden omgeven door muren en claimen, door bevolking eruit, en eigen mensen erin te zetten gaat alleen maar tegen het eigen imago werken. Als de Palestijnse bevolking kans heeft een eigen economie op te bouwen op een eigen vrij grondgebied, dan zal blijken dat dat de focus van een oorlog enigszins af houdt. Het tegenovergestelde is waar gebleken; er was een enigszins draaiende economie, o.m. een met hulp van Nederland op gezette bloemenkwekerij. Als men het land niet uit kan, geen import en export kan bedrijven, dan valt er niets te verdienen, en is werken zinloos. Geen inkomsten, geen geld om te spenderen, economie valt stil. Op dat moment is het logisch dat de focus zich dan gaat richten op degene die de deur dicht gooit. Op dat moment zal de woede weer oplaaien en zich richten tegen degene die een eigen economisch bestaan onmogelijk maakt. Generatie na generatie wordt op deze manier de woede doorgegeven. Mijns inziens is het beter om de Palestijnen een eigen goed draaiende economie te gunnen. Nieuwe generaties die opgroeien in Palestina zullen zo eerst hun aandacht richten op het zorgen voor een goed inkomen; door middel van diverse media zien ze hoe westerse jongeren hun bestaan inrichten, en een logische reactie hierop is dat zij ook een luxe bestaan willen. Dit haalt de focus op woede enigszins weg.

Degene die zegt dat dit te simplistisch gesteld is, het tegenovergestelde is wel waarheid gebleken.
In periodes dat het Palestijnse volk vrij kon im-, en exporteren, was het rustiger qua aanslagen en wraakacties.

Het argument van Israel dat bij vrije im-, en export er een betere mogelijkheid bestaat om wapens binnen te smokkelen in Palestijns gebied is ook waar, maar betekent niet dat bij het sluiten van grenzen er niets binnen komt. Er bestaat een levendige handel in smokkel via geheime tunnels vanaf Egyptisch grondgebied.
Op dit moment verspeelt Israel wereldwijd credits door zich keihard op te stellen naar de Palestijnen toe. Als men het aandurft de grenzen open te stellen, zal men zien dat er weer meer geloofd wordt in Israëlisch goede opstelling. Van Palestijnse kant zal er begrip moeten zijn dat al het grensoverschrijdend verkeer wordt gecontroleerd op wapens. Dit controleren zal op een normale wijze moeten plaats vinden, zonder intimidatie of ander onwenselijk gedrag.

Uiteraard zijn de verhoudingen niet gelijk goed met alleen maar een eigen draaiende economie, maar zal er nog veel meer moeten gebeuren.
Terugtrekken uit bezet gebied, het erkennen van een Palestijnse staat, het stoppen van gedragen als overheerser, bezetter. Als Israël het aandurft grenzen open te gooien, muren te slopen, en vrij verkeer en een vrije economie toe te staan, als ze stopt met het ontruimen van woningen, zal mijn inziens er een andere situatie ontstaan. Uiteraard is er dan nog steeds een discussie wie “recht” heeft op welk grondgebied. Maar wanneer men deze discussie aangaat in vrijheid, zal het ervaren worden als een discussie waarbij er respect is voor de ander. Het is zinloos om de grenzen te betwisten op basis van een heel ver verleden; anders zullen we Amerika ook terug moeten geven aan de Indianen, Australië aan de Aboriginals, en ga zo maar door. De grenzen zijn vastgesteld in 1967, het is zaak deze grenzen te erkennen, en van daaruit verder aan vrede en respect te werken. Pas dan zal een dialoog zin hebben. Voor die tijd is er een partij welke zich superieur voelt, en een partij die in de underdog positie zit. Een gesprek is dan per definitie gedoemd te mislukken.

Aan de andere kant is er de Palestijnse opstelling; momenteel vindt er een behoorlijke propaganda naar haar jongste generatie toe. Via allerlei aanplakbiljetten in het straat beeld en diverse andere wegen; zelfs via sesamstraat wordt alles in het werk gesteld om de nieuwe generatie te doordringen van het feit dat de Israëliërs de grote vijand en het foute volk zijn.
Mijns inziens begaan de Palestijnen daar een grote fout. Wie zijn eigen kinderen op laat groeien in een sfeer van haat, vergelding en woede, wie zijn eigen kinderen op deze wijze een onbezorgde jeugd afpakt, wie zijn eigen kinderen vol stopt met wraakgevoelens naar een ander; die kan niet verwachten dat deze kinderen later in staat zijn vergiffenis te schenken waar nodig, of met een open visie naar een ander kunnen kijken, of kunnen leven in vrede. Met andere woorden, een kind op deze wijze laten opgroeien, betekent het een zorgeloos en vreedzaam liefdevol leven afpakken. Dat kan niet de bedoeling zijn van welke ouder dan ook. Het Palestijnse volk zal zich selectief op moeten stellen in de berichtgeving naar haar jeugd, en zich een open houding aan moeten meten. Het idee dat martelaarschap verkregen wordt door opoffering voor de strijd tegen het volk van Israel zal verworpen moeten worden. Zolang dit verheerlijkt wordt, zullen er mensen zijn die zich deze boodschap aantrekken en dus actie ondernemen. Dit brengt geen einde aan de strijd, integendeel. Op deze wijze roept men meer onheil over zich af.

Het is geen kwestie van oog om oog, tand om tand. Deze houding werkt niet, dat heeft zich lang genoeg getoond. Beide partijen zullen water bij de wijn moeten doen, veel weg moeten slikken, en de moed moeten tonen een oplossing te willen. Goede voornemens om de gesprekken te hervatten zijn er genoeg geweest. Het wordt tijd om een einde te maken aan de strijd. Dit zal betekenen dat een of wellicht beide partijen “gezichtsverlies” lijdt, door iets op te geven wat het had willen behouden. De vraag is dan of het gezichtsverlies is, of juist het tegenovergestelde.

Diegene die concessies durft te doen t en behoeve van vrede en ten gunste van een betere toekomst voor zijn nageslacht, is degene die zal stijgen in ieders achting.
Degene die het aandurft zich nederig op te stellen ten opzichte van de ander wordt pas geloofd, en voor vol aangezien.
Wie een ander klein houdt, wordt zelf nimmer groot.

 

Oproep

Ik wil de regering van Israel oproepen om grenzen niet letterlijk en figuurlijk dicht te gooien. Ik wil de regering van het Palestijnse volk oproepen te stoppen met de propaganda naar haar jeugd.
Door middel van alle reacties op mijn site, wil ik laten zien dat er veel mensen zijn die een einde aan deze oorlog willen. Ik wil alle reacties aanbieden aan Israël en aan de Palestijnen. Ik wil laten zien, dat wij geloven dat er nog steeds een oplossing mogelijk is, en dat deze geboden kan worden door de partij die zich het meest vergevingsgezind opstelt.

 

Sponsoring

Sponsoring wordt gebruikt voor:
Het tot stand brengen van de fietstocht, welke tot doel heeft aandacht te genereren voor het  Palestijns – Israëlisch conflict.
Het in de lucht houden van de site www.reinierverbiest.nl; welke verslag doet van de hele onderneming.
Het aanbieden aan de Israëlischeen Palestijnse regering van alle reacties en meningen via email en website van ondergetekende.
Het opzetten van contacten en meetings tussen Palestijnse en Israëlische jongeren en Nederlandse bedrijven, om een andere insteek te bewerkstelligen ten opzichte van de toekomst van Palestina.

Sponsoring is op diverse manieren mogelijk; voor meer informatie kunt u contact opnemen met Eelco Verbiest; Zie “contact”.