19 Oktober 1994

In Tel Aviv, Israël wordt in de Dizengoffstraat een zelfmoordaanslag gepleegd op lijn 5 door een lid van de Hamas. 22 Mensen vinden hierbij de dood.
Onder hen de Nederlander Reinier Verbiest. Hij liep stage in Israël, voor zijn studie fysiotherapie. Met vrienden had hij op een terrasje wat zitten drinken, na het afscheid wilde hij verderop de straat oversteken. Daar moest hij wachten op een bus die voor hem stil stond. Terwijl hij naast de bus staat, pleegt het Hamas lid in de bus zijn zelfmoordactie. De ravage is enorm, de schrik in Israël ook. Nog niet eerder is een ( zo’n grote ) aanslag gepleegd in dit gebied van Israël. Heel even is de aanslag wereldnieuws. Het is het begin van een nieuwe onrustige periode, met wraakacties over en weer. In de Dizengoffstraat rest een monument ter nagedachtenis aan de aanslag. Op zijn graf in Bloemendaal staat de hoopvolle wens; ‘zijn ziel gegeven voor vrede’.

Foto van de bus

 

Laatste Rustplaats in Israël


Zomer 2008
Deze zomer fiets ik alleen in Frankrijk. Drie weken geconfronteerd met alleen mijn eigen gedachten. Al 14 jaar zit de zinloosheid van Reiniers dood mij dwars. Ook tijdens deze tocht moet ik daar vaak aan denken. Ik probeer het een invulling te geven in de hoop dat ik het ooit los kan laten. Ik ben van mening dat zijn dood ook voor mij een bedoeling heeft, een boodschap, of een opdracht. Al 15 jaar kom ik er niet uit wat dat is. Had zijn dood het einde betekend van een ellendige situatie, of anderszins “nut” gehad, dan had ik me er waarschijnlijk beter bij kunnen neerleggen. Nu blijf ik er tot op de dag van vandaag mee zitten dat zijn dood totaal zinloos is.

Voor mijn gevoel is Reinier bij me geweest tijdens het fietsen in Frankrijk. Voor mijn gevoel heb ik contact gehad met hem. Tijdens deze tocht heb ik het plan opgevat om een fietstocht te maken in Israël. Het is voor mij de enige invulling die ik kan geven aan zijn dood. Ik kan een beetje fietsen, en ik kan een grote mond opzetten; ik ga die twee combineren. Door middel van een fietstocht in Israël wil ik proberen zoveel mogelijk aandacht te genereren voor de nog steeds onveranderde situatie. Ik ben me er terdege van bewust dat ik niet in staat ben oorlogen te stoppen, maar ik kan op zijn minst rammelen aan zoveel mogelijk poorten en schreeuwen om aandacht. Om mensen weer even het besef te geven dat we een generatie verder zijn zonder dat er iets veranderd is aan de situatie. In de hoop dat er ooit verandering komt in dit conflict.

Toen ik dit plan kreeg en in Frankrijk in gedachte voorlegde aan Reinier, heeft hij voor mijn gevoel instemmend geantwoord. Dit sterkt mij in de uitvoering van mijn plan. Thuis in Nederland heb ik het voorgelegd aan mijn moeder. We hebben ooit afgesproken samen naar de herdenking te gaan in Israël als het 15 jaar geleden zou zijn. Ze schrok van mijn plan; dit was niet wat ze wilde. Ze heeft een zoon verloren en wil er niet nog een kwijt. Tegelijk weet ze dat ze me niet tegen kan houden, en na een nacht slapen besluit ze volmondig om mee te gaan. Ook al heeft ze zich al neergelegd bij de zinloosheid van zijn dood, toch gaat ze mee. Mee in alle angst, met onveilig gevoel en opziend tegen de lange autotocht daar. Zij heeft het geloof in mij, in mijn idee.

Reinier is niet belangrijker dan een ander, zijn dood niet specialer. Ieder die een naaste verloren heeft zit met zijn eigen gevoel, zijn eigen ellende. Het Israëlisch - Palestijns conflict is niet erger of belangrijker dan andere oorlogen. Maar het is een situatie die moet stoppen en lijdzaam toezien kan ik niet. Het is MIJN broer, het is op MIJN pad gekomen, en IK vind dat ik aan het eind van mijn leven verantwoording af moet kunnen leggen over mijn inbreng hierin. Deze tocht is niet een persoonlijk verwerkingsverhaal; het gaat er niet om dat ik hierna de dood van mijn broer “een plekje” kan geven. De dood van Reinier heb ik geaccepteerd. Deze tocht is mijn poging om de wereld weer wat leefbaarder te krijgen.

Help me hierbij.
Zonder een politieke voorkeur uit te dragen, kan een ieder van ons beide partijen oproepen dit conflict op te lossen. Laten we dit gezamenlijk doen. Laat uw boodschap achter op mijn site of internetadres, en draag hem uit in uw omgeving. Vertel anderen van mijn site en mijn verhaal. Dan zal ik proberen mijn tocht te volbrengen, en als één stem ons verhaal zo hard mogelijk verkondigen. Geloof niet in de zinloosheid hiervan, en in lijdzaam toezien.
Geloof in verandering.
Geloof.
Dank u.